Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Απόψε θέλω να υπάρξεις, Γιώργος Μίχος

Γιώργου Μίχου, Απόψε θέλω να υπάρξεις.
 "Μικροκείμενα" 
εκδ. Ενδυμίων 

 "[...] Ο παράδεισος μάννα είναι το ποίημα 
σε δυο χέρια άγνωστα εκεί θα υπάρχουμε κι εσύ κι εγώ όταν 
το ασβέστιο των οστών μας θα ξαναγίνεται ανώνυμο... [...]" 

 Απόψε θέλω να υπάρξεις. Έχω να σε καλέσω χρόνια. 
Ακούω ανθρώπους παραπονεμένους κι είμαι ο τελευταίος. 
Μου έχει σβήσει το κομμάτι αυτό. Έχει συσκοτιστεί η χρονιά 
που έφυγες. Μόνο το έφυγες καλύπτει αυτή την τρύπα που 
έχει κλείσει την πολυτέλεια του παράπονου. Κανείς δεν πήρε 
αυτό το στρογγυλό πράγμα κι έμεινε σαν πηγάδι τσιμεντωμέ- 
νο και δεν έχω πια που να πάω να πω...Απόψε όμως σε θέλω 
σαν μια κόρη που θα έβλεπα τα μάτια σου. Ποτέ δεν θα υ- 
πάρξει ίσως μια Σοφία από ζωή όχι όπως εσύ που σε γεννή- 
σαν τη μισή χωμένη μες στο θάνατο...Ο Κουασιμόδος και ο 
Χήθκλιφ πάλιωσαν και θα σου έλεγα για τον Στήβεν Δαίδα- 
λο: Τη μάννα μου τη σκότωσε ο καρκίνος κι όχι εγώ που αρ- 
νήθηκα να προσευχηθώ... Εσύ την έστειλες έτσι; Για να μου 
ρευστοποιήσει το παράπονο έτσι; Είμαι γεμάτος δάκρυα μη- 
τέρα γιατί μαθαίνω αργά πολύ αργά γιατί ο χρόνος τά 'χει 
πάρει όλα και θα πρέπει να βάλω όλη μου την τέχνη για να 
φτιάξω μια συνάντηση. Ο παράδεισος μάννα είναι το ποίημα 
σε δυο χέρια άγνωστα εκεί θα υπάρχουμε κι εσύ κι εγώ όταν 
το ασβέστιο των οστών μας θα ξαναγίνεται ανώνυμο...Υπάρχει
πια κι ένα παιδί μικρό που δεν το γνώρισες. Διάβηκε τον αιώ- 
να μάννα σαν ήλιος πρωινός αφήνοντάς μας πίσω σαν χα- 
στούκι στο καθρέφτη μας. Δεν ζω για μένα πια κι αυτό το 
ξέρεις. Γι αυτό δεν έχω πια καθόλου και παράπονα...Φύγε 
τώρα. Αλλού.
Άλλη φορά. Σε άλλες ώρες. Τι κρίμα τόσα χρόνια πέρασαν 
μέχρι ν' αγγίξω τα ωραία μυγδαλωτά σου νύχια των χεριών 
σχεδόν λίγο πριν φύγεις... 


© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου