Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

The Garden of Proserpine, ALGERNON CHARLES SWINBURNE


[ απόσπασμα ]


 (9)
Εκεί πάνε οι έρωτες που ξεβάφουν,
       Οι παλιοί έρωτες με τα πιο βαρετά φτερά·
Κι όλα τα νεκρά χρόνια σέρνουν προς τα εκεί,
      Κι όλα τα καταστροφικά υλικά·
Όνειρα νεκρά από μέρες αφημένες,
Μπουμπούκια τυφλά που τα χιόνια έχουν αποτινάξει,
Φύλλα άγρια που οι άνεμοι έχουν πάρει,
      Ερυθρές περιπλανήσεις από ανοίξεις που έχουν αφανιστεί.

 (10)
Δεν είμαστε βέβαιοι για τη λύπη,
       Κι η χαρά δεν ήταν ποτέ σίγουρη·
Το σήμερα θα πεθάνει στο αύριο·
      Ο χρόνος σκύβει και γονατίζει στου κανενός το δόλωμα·
Κι η αγάπη, γεμάτη αμυδρά και δύστροπη,
Με χείλη μόλις μισοθλιμμένα
Αναστενάζει, και με μάτια ξεχασιάρικα
     Θρηνεί γιατί κανείς έρωτας δεν διαρκεί.

(11)
Από την τόση αγάπη για ζωή,
       Από ελπίδα και φόβο να γίνουμε ελεύθεροι,
Ευχαριστούμε με σύντομες δοξολογίες
      Οτιδήποτε κι αν οι θεοί μπορεί να είναι
Επειδή καμιά ζωή δεν διαρκεί για πάντα
Επειδή οι νεκροί ποτέ δεν ανασταίνονται·
Επειδή και το πιο κουρασμένο ποτάμι
     Ελίσσεται περίπου ασφαλές στη θάλασσα.

[...]

απόδοση: Ασημίνα Λαμπράκου



© Assimina

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Άμλετ και Δον Κιχώτης, Ιβάν Τουργκένιεφ


 "Οι Δον Κιχώτες ανακαλύπτουν, οι Άμλετ επεξεργάζονται. Πώς όμως, θα μας ρωτήσουν, μπορούν οι Άμλετ να επεξεργαστούν οτιδήποτε, όταν αμφιβάλλουν για τα πάντα και δεν πιστεύουν σε τίποτα; Με βάση το σοφό καταμερισμό της φύσης, απόλυτοι Άμλετ όπως και απόλυτοι Δον Κιχώτες, δεν υπάρχουν: αυτοί είναι απλά ακραίες εκφράσεις δύο διαφορετικών κατευθύνσεων, σταθμοί που οριοθετούνται από τους ποιητές σε διαφορετικούς ατραπούς.

Όπως η αρχή της ανάλυσης έφτασε στον Άμλετ στα όρια της τραγικότητας, έτσι και η αρχή του ενθουσιασμού έφτασε στον Δον Κιχώτη στα όρια του κωμικού, ενώ στη ζωή το απόλυτο κωμικό και το απόλυτο τραγικό απαντώνται σπανίως."

Άμλετ και Δον Κιχώτης, Ιβάν Τουργκένιεφ
εκδ. Αρμός
μτφρ.: Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης


έργο: Δον Κιχώτης, Σαλβατόρ Νταλί



© Assimina

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

γιατί ή για τι γράφεις;


γιατί γράφεις ή για τι γράφεις;

χειμώνας του '14 -'15 και... από κάποιον θα είχε πέσει το θέμα στο τραπέζι, δεν μπορεί!, αφού εκείνες τις μέρες εμφανίστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα, άρθρα σε facebook, e-περιοδικά, blogs που απαντούσαν στην ίδια κατά τα φαινόμενα ερώτηση: γιατί γράφεις;
καλά άρθρα, μέτρια άρθρα, προσπάθειες αυτοπροσδιορισμού και δικαιολογίας, ανάδειξης ή και μόνο συζήτησης, και δε λέω! καλά, όλα καλά με τις ιδιαίτερες εκφραστικές ικανότητες του καθενός, τις σκέψεις, τον τρόπο του να εκτίθεται, την εικόνα εαυτού κλπ, αλλά... αλλά ok! όπου ok ίσον πλήξη
πλήξη και στην Anais Nin που διάβαζα το ίδιο διάστημα μεταφράζοντας το δικό της γιατί στο γράφω:

"Το γιατί κάποιος γράφει είναι ένα ερώτημα που ποτέ δεν θα μπορέσω να απαντήσω εύκολα, αν και έχω συχνά διερωτηθεί η ίδια. Πιστεύω πως κάποιος γράφει διότι θέλει να δημιουργήσει έναν κόσμο μέσα στον οποίο θα μπορέσει να ζει. Δεν θα μπορούσα να ζήσω σε κανέναν από τους κόσμους που άλλοι θα μου πρόσφεραν – ο κόσμος των γονιών, ο κόσμος του πολέμου, ο κόσμος των πολιτικών. Έπρεπε να δημιουργήσω έναν κόσμο από μόνη μου, όπως τις κλιματικές συνθήκες, τη χώρα, την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία θα μπορούσα να αναπνεύσω, να βασιλεύω, και να επαναδημιουργήσω τον εαυτό μου που καταστράφηκε από τον τρόπο ζωής μου. Αυτή, πιστεύω, είναι η αιτία οποιουδήποτε έργου στη τέχνη. [...]" Anais Nin μτφρ. Ασ. Λαμπράκου

ώσπου διάβασα το: η συντριβή των λουλουδιών / τραχύ τοπίο, του Λουκά Λιάκου στο τεύχος του περιοδικού Straw Dogs
εκεί διαπίστωσα με ικανοποίηση της περιέργειας και της προσωπικής μου ανάγκης στο κάτι "άλλο", στο κάτι που θα μιλάει τα πράγματα με γλώσσα αδιάβαστη ακόμη, πώς το γιατί στο γράφω μετατρέπεται σε για τι γράφω και δίνει πηγές αναγνωστικής και προσωπικής απόλαυσης

ο Λουκάς Λιάκος μοιάζει να απαντάει σε δεκατέσσερα ποιητικά μικροκείμενα το για τι γράφει
και δημιουργεί απόλαυση γλώσσας ύφους εικόνων και συναισθημάτων

ένα μικρό δείγμα από φωτογραφικό ντοκουμέντο της δημοσίευσης στο περιοδικό:



και εδώ, σε καθαρό κείμενο, όπως δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς στο συγκεκριμένο blog:

Το Κεχριμπαρένιο Κομάτι

Η Θυσία

Αηδονάκι

Το Τετράδιο Που Θα Φιλήσουμε (απόσπασμα)

καλή ανάγνωση.


© Assimina

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Η εσχάτη αθωότητα, Αλεχάντρα Πισαρνίκ


Να φύγεις
ψυχή τε και σώματι
να φύγεις.
Να φύγεις
ν' απαλλαγείς απ' τις ματιές
πέτρες πιεστικές
που κοιμούνται στο λαρύγγι.
Πρέπει να φύγεις
όχι πια αδράνεια κάτω απ' τον ήλιο
όχι πια αίμα απελπισμένο
όχι πια κάνοντας ουρά για να πεθάνεις.
Πρέπει να φύγεις.
Αλλά με επίθεση ταξιδιώτισσα!

μτφρ. Βασίλης Λαλιώτης


φωτο: Νικήτας Διαμαντής

---


© Assimina

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Honey Bee



                    Λυπήσου τον κι εσύ ξαφνικά
άλλαξε η φωνή της Κυβέλης κι έγινε ήσυχη
και καρτερική. Μ' αγκάλιασε και τώρα
ήταν ξανά η Κυβέλη που ήξερα να λυπάσαι 
τους φόβους σου. Ποτέ μην τους ξεσκεπά-
σεις λυπήσου τους αγάπη μου. Άκουέ τους
πώς κλαιν όλη τη νύχτα κι ολόκληρο το
όνειρο τραντάζεται από το κλάμα τους.

Γ. Χειμωνάς - Εχθρός του ποιητή


Honey Bee*


 Εγώ σαν μάνα σ' αγαπώ και σε φυλάω
απ' το κακό είπε αυτήν την στερεότυπη
φράση χωρίς κανένα αίσθημα και συνέχισε
με μονότονη φωνή βγαίνω τις νύχτες. Γυρ-
νάω να βρω τους εφιάλτες σου. Τους ξετρυ-
πώνω τους σέρνω έξω από τις ακάθαρτες
φωλιές τους. Τους παίρνω στον δικό μου 
ύπνο κι τους σκοτώνω. Εξαιτίας σου τα 
όνειρά μου σάπισαν μέσα στο αίμα τους λέει
η Κυβέλη με μνησικακία.

Γ. Χειμωνάς - Εχθρός του ποιητή


* κολάζ με κομάτια από πίνακες και φωτογραφίες από το διαδίκτυο


© Assimina

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

σύζευξη


"έχω πολλή πικρία και θυμό για όλους
σας. Σωπάστε. Αλλά μη με χάνετε από
τα μάτια σας ούτε λεπτό. Προσέξτε τις
χειρονομίες μου το πρόσωπό μου. Μη
χάσετε από τα μάτια σας το ολόρθο
κεφάλι μου."
Γ. Χειμωνάς - Μυθιστόρημα




«Ακόμα και όταν η ζωή φύγει από τη σάρκα και τα κόκκαλα μου
θέλω να συνεχίσω να χορεύω σαν φάντασμα»
Kazuo Ohno


κολάζ: Κλυταιμνήστρα
φόντο ο Kazuo Ohno



© Assimina